''Ik moet plassen''. ''Ik ga even naar de wc''. ''Ik ga toch nog een keertje''. ''Nog 1 keer voor de zekerheid''. Altijd, maar dan ook echt altijd, op het meest ongunstige tijdstip moet ik nodig.
Voor een bezoekje aan de tandarts, voor een voorstelling, voor m'n rijexamen (eerste en dat ik tweede keer), voor ik met de bus of trein ergens heen moet (ik benals de dood dat ik onderweg opeens heel nodig moet) en voor het vliegen. Zenuwplasjes gaan bij mij namelijkover in vliegangst. Op het vliegveld gaat alles nog goed en voel ik me prima tussen alle Seebuyfly parfummetjes, boekjes en ga zo maar door. Maar als ik dan langs zo'n groot raam zoef op zo'n snelle loopband, en ze allemaal naast elkaar opgesteld zie staan voel ik mijn maag weer even heel goed zitten en probeer ik mezelf al moed in te spreken. Dat vliegen ont zet tend leuk is en ergens ook best wel een beetje veilig is. Maar dan ben je ingecheckt en begint het pas. 2.5 tot 3 uur wachten. Veel en veel te lang voor een zenuwpees. Heel even voel ik dan een soort van opluchting als er in mijn gate word omgeroepen dat we aan boord mogen.Om vervolgens plaats te maken voor een misselijk gevoel. Want dan wordt het echt menes,zie mij zitten,op stoel F34, aan het raam. Aan het raam! Wie wil er nou aan het raam zitten? Ik schuif het luikje naar beneden en probeer me op iets anders te focussen. Pech voor mij want volgens veiligheidsvoorschriften moeten er ook nog wat 'in-geval-van-nood-situaties' uitgelegd en gemimed worden. Ik besluit niet op te letten. Als er iets gebeurt zit er vast wel ergens een held die mij even dat zwemvest aan wil trekken. De stewardess is nog niet klaar met haar act of ik hoor de motoren alronken. De riemen moeten worden vast gemaakt en de lichten worden gedoofd. Daar gaan we. Het zweet staat al in mijn handen, ik voel de smaak van mijn laatste broodje weer naar boven komen. Het geval gaat sneeds sneller en sneller. Ik sluit mijn ogen en bij het opkomen van de grond hoort mijn buurvrouw mij als een mantra ' Het komt wel goed, het valt wel mee, het komt wel goed' opzeggen. Als ik mijn ogen weer open doe en om me heen kijk zit iedereen ontspannen achterover in boekjes te bladeren. Ik breng ik de hele vlucht door achter mijn gordel en met het luikje naar beneden. Wt il geen koffie of thee, want nu ben ik als de dood dat ik moet plassen.Als meneer de piloot de landing aankondigt voel ik me weer even goed, dit is mijn favoriete gedeelte, om daarna meteen mijn riem nog iets strakker aan te halen. Na een paar scherpe bochten en voor mij bijna-dood-ervaringen knallen we met ons tuigje weer op een harde bodem en ben ik degene die het hardst applaudiseert voor onze piloot. Dit heb ik toch maar weer even overleefd.

Over ongeveer 10 dagen mag ik weer, gelukkig wel met een fijn vooruitzicht, het terugzien van mijn lieve familie en vriendinnetjes. Maar eerst nog vanavond het bezoek van mijn papa en mama, die vandaag speciaal voor mij 3.5 uur in dat enge ding gaan zitten, spannend, hmmm, ik ga plassen!!

Tot volgende week,

Jasoeeeeeee