Weer thuis

Het isdonderdag 23 december en in plaats van dat ik met een groepje kids rond banjer in de sneeuw en de koude, natte sneeuw nog in m'n oren voel na een sneeuwballengevecht zit ik gewoon in Rossum aan de keukentafel. Ik heb de traumatische Oostenrijkse ervaring eindelijk een beetje verwerkt maar krijg nog steeds mailtjes en smsjes of ik goed ben aangekomen in Zell am See, nou dat kun je wel stellen, gelukkig ben ik ook weer goed aangekomen in Nederland..

Na een lange reis, met veel vertraging, kwam ik dan eindelijk (wel met wallen tot over m'n kin en een witter dan witte huidskleur) aan in Zell am See. Het zag er allemaal prachtig uit, schattige huisjes, gezellige kroegjes en erg veel sneeuw. Ik kon niet wachten om mijn appartement te zien en mijn collega's te ontmoeten.
Ook het appartement zag er goed uit. Daar ontmoette ik de andere meiden die al een paar dagen eerder waren gekomen en waarvan sommigen ook 3 maanden bleven. Ik vind 2 weken sneeuw (en schnaps) wel genoeg, maar allez, ik parkeerde mijn koffer op mijn kamertje en ging met mijn slaperige gezicht nog even kletsen met mijn collega's. Zo kreeg ik het nieuws te horen dat er geen kinderen waren.. en nog beter: het de vraag was of er uberhaupt kinderen naar onze kidsclub zouden komen. BAAMMMM, huh? hoezo geen kinderen? Nou werd verteld, de barkiekidsclub is hier nieuw, en de mensen die het hotel geboekt hebben (waarvan nu nog geen 1 met kinderen) gaan eerst skien en misschien dat ze dan na het skien, zo rond 3 uur, nog even naar de kidsclub komen. Tot die tijd gaan we lekker niksen en skien....

NIKSEN EN SKIEN?

Oke, dit was niet het bericht waarop ik had gehoopt. Ik besloot mijn bed op te zoeken en dit nieuws even te laten zakken. Natuurlijk deed ik geen oog dicht en lag ik alleen maar te denken wat ik dan al die dagen moest gaan doen, want ik kan echt niet skien en om nou van 10 tot 10 in die apres ski te hangen......

Zaterdag 10.00 uur
De volgende morgen besloot ik daarom om met de reisleidster te gaan praten, hopelijk om goed nieuws te mogen ontvangen dat de kinderen vanaf maandag in grote getale voor onze kidsclub zouden staan. Maar nee, ook mijn reisleidster had nog geen boeking gezien en zei niet te weten hoe de vooruitzichten waren. Dat was dat.. en toen.. zat Snowlien gezellig in haar eentje in Zell am See. Maar mijn keus was gauw gemaakt...

Zondag 19 december
s' Ochtends om 7 uur heb ik de trein gepakt naar Salzburg en na een heleboel vertraging en sneeuw werd ik uiteindelijk in station Hengelo door een knappe, sterke politieman uit de trein getild.
Geen werk in een gezellige kidsclub betekent voor mij toch de kerst vieren bij mijn lieve familie en vriendinnetjes. Een enorme teleurstelling en een verdrietig gevoel, ik had zoveel zin in de de leuke sfeer van Barkie, de minidisco en alles er om heen.
Maar ik denk dat je op alle momenten je gevoel moet volgen en dit was er zo eentje.
En ik voel nu dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Momenteel heb ik lekker de tijd om aan mijn voorstelling ' Leef ' te werken die in 2011 te zien zal zijn in de theatertjes hier in de buurt (komt dat zien, komt dat zien). En nu heb ik toch nog een goede reden om te gaan shoppen: lang leve een kerstoutfit, juhuuu!

Fijne vakantie!

Liefs Jolien

Heenreis

Mijn oren zitten dicht op het moment dat ik dit berichtje typ. Snot heeft zin om uit mijn neus te lopen waardoor ik telkens zo'n vies ophaal geluidje maak. Ik zit dicht tegen mijn buurman aangeklemd, die angstvallig zijn tas onder z'n arm houdt.. bang dat ik hem met me mee zal nemen? Tegenover me zit een oudere dame die met rood gestifte lippen zachtjes het liedje 'Last Christmas' zingt, verkeerde tekst overigens, maar wel gezellig. De afgelopen drie uur zijn wonderbaarlijk goed gegaan. Nu was dat ook het makkelijkste gedeelte, gewoon instappen op Hengelo centraal en lekker achterover hangen richting station Hannover. Daar aangekomen zou de eerste hindernis plaats vinden, in drie minuten overstappen naar perron 4 voor de trein richting Munchen. Voor de mensen die mij ondertussen een beetje kennen: ik kan niet rennen, het ziet er niet uit, ik ben a-sportief en daarnaast ga ik zeker niet rennen met een grote, roze koffer... die trein heb ik dus gemist, gevolg: 30 minuten wachten.. nu is dat helemaal niet lang. Maar wel als je om je heen allemaal zoete stelletjes ziet, 20 tot 80+, die net kerstinkopen hebben gedaan, een liefdevolle kus op elkaars hoofden drukken, en romantisch tegen elkaar (en tegen mij) aangeplakt op het overvolle bankje plaatsnemen.
Gelukkig kwam de trein toch sneller dan verwacht en zit ik inmiddels in de, net als in de Harry Potter film: Deutschland express. Hartstikke knus en gezellig en maar 4 uur! Daarna mag ik de volgende hindernis nemen in Munchen naar Schwarzwald.
Stiekem hoop ik dat de oudere dame tegenover me ook mee gaat naar Zell am See, ze heeft nu net de gouwe ouwe 'All I want for Christmas' ingezet, het kan hier nog wel eens heel gezellig worden.

Tot in Oostenrijk!

Xxxxxx

Jodelahietie!

Alsof ik nog niet genoeg sneeuw heb gezien streep ik enthousiast 1 voor 1 de punten op mijn lijstje door. Snowboots, uggs, pantoffels, vestjes, bodywarmer, skibroeken, thermo kleding, sokken... checkcheckcheck. Volgensmij heb ik alles! Nu even kijken of mijn koffer dicht kan: Nee. Misschien als ik er ga zitten: Ook niet. Misschien als ik er op ga zitten en op en neer spring: Nee nog niet. Misschien als ik alles er uit haal en opnieuw netjes en strak opvouw: Nee nog steeds niet. Misschien als ik alles nog strakker naast elkaar leg, opnieuw opvouw, er bovenop ga zitten en op en neer spring: JA, eindelijk is mijn koffer zo goed als dicht. Nu kan ik me storten op mijn handbagage, ik zit wel eventjes elf uur lang alleen in de trein en verveel me nogal snel .. dus: spelletjes voor onderweg, laptop, tijdschriften, boek, dvd's en rekenboeken (voor als de verveling echt extreme vormen aan gaat nemen).
Volgensmij heb ik alles. Gauw nog even alle telefoonnummers in mijn mobieltje zetten.. want ja de kans bestaat dat er door sneeuwbuien vertraging ontstaat. Laten we daar alsjeblieft niet vanuit gaan want dan moet ik net als Jozef en Maria op zoek naar een Deutsch herbergje waar dan vast geen plaats is.. oh, misschien toch een tent meenemen in m'n handbagage? Nouja laten we maar niet van het ergste uitgaan.
En waar gaat de reis eigenlijk naar toe zul je misschien denken? Nou ik ga voor het eerst in meine lieben nach Zell am See, jawel deze oh zo sportieve sneeuwliefhebster staat straks im schnee! Misschien dat je dat sportieve gedeelte en het liefhebben van sneeuw toch weg moet laten, want nee: mij zie je niet op de latten, ik ben te vinden in Hotel Der Waldhof in Zell am See om daar samen metr Romy het eerste winterseizoen van de Barkie Kidsclub te draaien!
En wat zal het er anders zijn dan op Rhodos, geen strand, zee, cocktails en zomerse sferen maar ijskoude temperaturen, sneeuwballengevecht, sneeuwpop-bouw-wedstrijden en apres ski avonden! En deze keer is het maar 2 weken i.p.v. 2 maanden, dus ik hoef maar 2 weken ingepeperd te worden en ben voor ik het weet al weer thuis! Maar laten we hopen dat het goed bevalt want in februari mag ik nog eens 10 dagen!
Morgen om 11.00 ur zeg ik: Jetz geht losssssssssss!

Laat die schnaps maar komen!

XXX

Mag ik even??

''Mag ik even 1 ding zeggen''.. voor me staat een klein, blond mannetje, 4 (en een half schreeuwt hij) jaar, op mijn arm te tikken. Ik zucht, niet weer, maar het kleine, blonde ventje pakt mij stevig bij de hand en gebaart dat ik mag gaan zitten. Hij sluit de deur en zegt ''dit is mijn eerste dag en ik wil nog even terugkomen op het knutselen'... Eehm kind, hoe oud was je ook alweer?? Maar het blonde knaapje hoort me niet en ratelt gewoon door, ondertussen druk ijsberend door de ruimte als een directeur 10 keer zo oud als hij, '''dat knutselen was nietzo prettig, we kunnen beter gaan zwemmen of iets dergelijks, dat past iets beterbinnen mijn leeftijdscategorie''. Het pakt een blaadje, maakt een paar aantekeningen en drukt het vel vervolgens onder mijn neus. Hmm, ik krijg een beetje schoolkindfeelings, mijn meester legt vervolgens haarfijnuit hoe het zwembad is opgebouwd, op welke plaatsen we spelletjes moeten doen omdat hij alleenop die plekkenkan staan, fijn hij is dus nog niet vergeten dat hij nog best klein is. Na zijn uitleg grijp ik mijn kans om te vragen of ik naar de wc mag (huh), gelukkig stemt hij toe.Op de wc probeer ik een manier te verzinnen om me hieruit te praten. 'Schiet je wel een beetje op'' hoor ik aan de andere kant van de deur,ik kan natuurlijk gewoon heel hard weglopenof hem proberen weg te jagen maar daarmee overtreed ik al entertainerregel 1''Altijd de tijd nemen voor de kleine gasten''. Er zit niks anders op, ik moet hierover in gesprek gaan met mijn kleine gast. Maar net als ik wil doortrekken word er op de deur geklopt. Ikopen de deur en kijk in dezelfde blauwe ogen maar dan op mijn ooghoogte. Moeder van het kind. ''Sorry hoor, maar vind je het vervelend dat ik hem weer meeneem..??'' Ik schud mijn hoofd en kijk naar de muur waar de blonde kleuter een heel stappenplan voor het middagprogramma aan het schrijven is. Ik probeer mijn rol van entertainer en begeleider weer op te pakken ''Nee hoor, ik zie jullie vanmiddag weer, dan schrijven we meteen even jullie gegevens en andere belangrijke zaken op, zoals allergieen enzo''. ''Okee'' zegt blonde moeder, blond kind met zich mee sleurend ''noteer dan maar vast:.. Hoogbegaafd''
''Tot vanmiddag''
''..Ja, tot vanmiddag'''

Zenuwplasjes en vliegangst

''Ik moet plassen''. ''Ik ga even naar de wc''. ''Ik ga toch nog een keertje''. ''Nog 1 keer voor de zekerheid''. Altijd, maar dan ook echt altijd, op het meest ongunstige tijdstip moet ik nodig.
Voor een bezoekje aan de tandarts, voor een voorstelling, voor m'n rijexamen (eerste en dat ik tweede keer), voor ik met de bus of trein ergens heen moet (ik benals de dood dat ik onderweg opeens heel nodig moet) en voor het vliegen. Zenuwplasjes gaan bij mij namelijkover in vliegangst. Op het vliegveld gaat alles nog goed en voel ik me prima tussen alle Seebuyfly parfummetjes, boekjes en ga zo maar door. Maar als ik dan langs zo'n groot raam zoef op zo'n snelle loopband, en ze allemaal naast elkaar opgesteld zie staan voel ik mijn maag weer even heel goed zitten en probeer ik mezelf al moed in te spreken. Dat vliegen ont zet tend leuk is en ergens ook best wel een beetje veilig is. Maar dan ben je ingecheckt en begint het pas. 2.5 tot 3 uur wachten. Veel en veel te lang voor een zenuwpees. Heel even voel ik dan een soort van opluchting als er in mijn gate word omgeroepen dat we aan boord mogen.Om vervolgens plaats te maken voor een misselijk gevoel. Want dan wordt het echt menes,zie mij zitten,op stoel F34, aan het raam. Aan het raam! Wie wil er nou aan het raam zitten? Ik schuif het luikje naar beneden en probeer me op iets anders te focussen. Pech voor mij want volgens veiligheidsvoorschriften moeten er ook nog wat 'in-geval-van-nood-situaties' uitgelegd en gemimed worden. Ik besluit niet op te letten. Als er iets gebeurt zit er vast wel ergens een held die mij even dat zwemvest aan wil trekken. De stewardess is nog niet klaar met haar act of ik hoor de motoren alronken. De riemen moeten worden vast gemaakt en de lichten worden gedoofd. Daar gaan we. Het zweet staat al in mijn handen, ik voel de smaak van mijn laatste broodje weer naar boven komen. Het geval gaat sneeds sneller en sneller. Ik sluit mijn ogen en bij het opkomen van de grond hoort mijn buurvrouw mij als een mantra ' Het komt wel goed, het valt wel mee, het komt wel goed' opzeggen. Als ik mijn ogen weer open doe en om me heen kijk zit iedereen ontspannen achterover in boekjes te bladeren. Ik breng ik de hele vlucht door achter mijn gordel en met het luikje naar beneden. Wt il geen koffie of thee, want nu ben ik als de dood dat ik moet plassen.Als meneer de piloot de landing aankondigt voel ik me weer even goed, dit is mijn favoriete gedeelte, om daarna meteen mijn riem nog iets strakker aan te halen. Na een paar scherpe bochten en voor mij bijna-dood-ervaringen knallen we met ons tuigje weer op een harde bodem en ben ik degene die het hardst applaudiseert voor onze piloot. Dit heb ik toch maar weer even overleefd.

Over ongeveer 10 dagen mag ik weer, gelukkig wel met een fijn vooruitzicht, het terugzien van mijn lieve familie en vriendinnetjes. Maar eerst nog vanavond het bezoek van mijn papa en mama, die vandaag speciaal voor mij 3.5 uur in dat enge ding gaan zitten, spannend, hmmm, ik ga plassen!!

Tot volgende week,

Jasoeeeeeee

Barkie de beer

Hij is lief, hij is groot, hij isheelknuffelig, sterk ook, hij kan goed dansen, en hij stinkt een beetje.
Barkie. Onze lieve, lieve Barkie. Avond aan avond verschijnt hij ten tonele, verovert kinderhartjes en bemachtigt plaatsjes in vele foto albums.
Elke dag is het weer een race tegen de klok om iemand te strikken voor het oh zo leuke, maar ook super warme Barkiepak.Want het is iedereavond na de minidisco weer Barkietijd! Dan mag 1 van ons weer naar de Barkie kleedkamer om grote, kleine, smalle en iets minder smalle papa's in Barkie te hijsen. En je maakt wat mee opzo'n avond. Zo had 1 vader wel eens last van claustrofobische aanvallen vertelde hij toen ik net Barkie's poten vast maakte aan zijn mooie sandalen. Toen ik het T-shirt van Barkie dichtknoopte zat papa met zijn hoofd bij zijn laatste aanval (die drie dagen daarvoor had plaats gevonden in het vliegtuig) en op het moment dat ik de Barkiesong hoorde en het tijd was voor het opzetten van Barkie's kolossale hoofd hoorde ik hem even een schietgebedje opzeggen. Net toen we op het punt stonden om weg te gaan en ik de kinderen verheugd ' Barkie, Barkie'hoorde roepen zag ik Barkie achter me paniekerig naar zijn hoofd grijpen. Hij schudde zijn grote hoofd heen en weer en viel schuin tegen een tafeltje. ''Haal me eruit!!'' riep Barkie. Ik trok Barkie's hoofd eraf en keek in twee geshockeerde ogen. Weg stoere papa. Maar de kinderen achter me waren harder ''Barkie, Barkie'' gaan roepen dus er was geen tijd voor een Eerste Hulp bij Barkie ongelukken-verlening. Gelukkig stond er nog een knaapje op de gang die nog nooit van Barkie gehoord had en die binnen 5 minuten in Barkiekostuum de minidisco betrad. Waar ik een kind hoorde roepen ''Ohhhhhh Barkie is gekrompen, hij was gister veel dikker!!'' ..Ja, dat kan kloppen. Barkie is iedere avond anders en het blijft iedere avond een verrassing. Maar oh wat zullen we hem missen als we straks weer terug zijn in Nederland.
En papa? Die had nadat hij met zijn hoofd tussen zijn benen ademshalingsoefeningen had gedaan om rustig te worden, mama weer veilig opgezocht. Want een Barkie fotootje in het foto album was voor hem toch wel voldoende.

Een nacht uit het leven van..

''Nee, niet doen jongens!'', ''Heee, waar ga je naar toe??'' ''We verzamelen om 3 uur in de Kidsclub!'' ''Yess at 3 in the afternoon''.
Zuchtend draai ik me om, op de tast zoek ik mijn mobieltje om te zien hoe laat het is. 04.10 uur. Meteen zoek ik door naar m'n oordoppen. Ik stop ze in m'n oren en verstop me onder m'n deken. Maar ook daar weet mijn slaperige collega mij te vinden ''Jongens let op. Ik leg het even uit'' ..zucht 'Meliss, het is 4 uur!!'' ...''SST, ik ben aan het werk'' roept mijn collega, ondertussen heftig aan het gebaren tegen de kinderen in haar droom.
Sinds we vorige week hebben gehoord dat we ieder ergens anders moeten werken en er dus een entertainer van huis is dansen de muizen snachts op tafel. Mijn collega oefent sindsdien in haar bed alvast hoe ze in haar uppie de estafette gaat regelen. Ik maak me daarintegen meer zorgen om de waterglijbanen op onze nieuwe werkplek in combinatie met mijn bikinibroekje. Want zwemmen moet je, op die nieuwe werkplek, met 4 joekels van zwembadenis het verboden om je in kleding te vertonen, want de spetters vliegen je om je oren. Enlepels opduiken is ook daar het favoriete spel.
We hebbeneen week geleden te horengekregen dat we moesten invallen voor een andere entertainer. Maar vanaf vandaag zijn we weer hereenigd! Mijn collega hoeft dus geen voorbereidingen meer te treffen diep in de nacht, dit doen we vanaf nu weer gezellig samen.
Wel hebben we in dat andere hotel super samengewerkt met onze vriend Serano. We zijn afgelopen maandag samen met hem en meer collega's wezen stappen in de barstreet en a.s zaterdag en maandag gaan we ook weer gezellig op stap. Want over ongeveer 2 weken zit ik al weer in Holland, ai ai ai ai!!!!!

Verhuizing

Onze eerste maand zit er op, precies een maand geleden stond ik met natte ogen op Schiphol omdat het afscheid nemen van mijn vati und muti toch een beetje zwaar viel.
Maar na een droge maand zijn er nu toch een paar huilbuien losgebarsten in Hotel the Residence. Niet van heimwee gelukkig, woehoe daar ben ik zo trots op (H)! Maar om iets heel anders.....
Er is namelijk een ongelukje geweest in hotel Blue Bay, een geweldig groot mooi resorteeneindje verderop waar ook de Barkie Kidsclub zit. En daardoor moet ik (eigenlijk) met mijn koffertje richting Blue Bay om daar bij te springen. Dit vinden we echt vreselijk! Omdat we het hier eindelijk helemaal super hadden!!!! We hebben hier nu eindelijk leuke lieve kids, en daarbij zijn we zooo goed op weg met onze Poolse, Roemeense, Deense en Zweedse talenkennis.

Het ergste vind ik dat Melissahier in haar uppie moet draaienen ikverderop zit. Ik heb besloten om nu met de bus heen en weer te gaan, zodat we toch wel s avonds gezellig samen zijn en leuke dingen kunnen doen. Het hotel is wel super mooi en de mensen zijn aardig en het is een hele ervaring maar ik hoop dat we dit samen kunnen delen dus we pleiten voor 3 dagen Meliss en 3 dagen Jolien. Maar hopelijk is het maar voor een tijdje!!!

Hieronder een fotootje van het Hotel en van het bijbehorende Waterpark (omg)!!!

Ik ga nu gauw slapen want ik denk dat ik morgen HEEL hard moet werken!
Ben benieuwd naar het volgende verhaal, doei doei en een dikke kus!